En wie heeft in godsnaam bedacht dat we daar iedere dag voor moeten slagen?

Ik vraag me weleens af wanneer moeder zijn veranderd is in een soort examen waar je nooit een tien voor kunt halen.

Want blijkbaar moet je tegenwoordig alles zijn. Liefdevol, geduldig, consequent, gezellig, pedagogisch verantwoord, emotioneel beschikbaar én het liefst ook nog een beetje aantrekkelijk blijven.

Je moet gezond koken, qualitytime organiseren, grenzen stellen, voldoende knuffelen en vooral niet te vaak je stem verheffen.

En als je kind een keer een boterham met hagelslag als avondeten krijgt? Nou, dan staat de denkbeeldige opvoedpolitie alweer voor je deur.

Terwijl ik denk: hij heeft gegeten, hij is gelukkig en morgen liggen er gewoon weer groenten op zijn bord. Kunnen we nu allemaal weer normaal doen?

Die eeuwige moedermaffia

Wat ik bijzonder vind, is hoe iedereen ineens verstand heeft van opvoeden zodra jij een kind krijgt.

Geef je je kind te veel aandacht? Dan verwen je hem.

Ben je streng? Dan ben je te hard.

Werk je veel? Dan ben je er te weinig.

Werk je minder? Dan doe je te weinig met je talenten.

En heb je eindelijk een avond voor jezelf, dan vraagt iemand doodleuk: “Maar wie past er dan op je kind?”

Alsof zijn vader een oppas is en ik bij het verlaten van mijn huis automatisch mijn moederschap inlever.

Echt, hou op.

Een moeder kan het tegenwoordig bijna niet goed doen. Behalve in de ogen van mensen die zelf overal commentaar op hebben.

En het gekke is: vaak zijn wij vrouwen onderling nog het strengst.

Terwijl we elkaar juist zouden moeten aankijken en zeggen: meid, hoe hou jij je eigenlijk staande?

Mijn jeugd was anders. En dat neem ik mee.

Misschien raakt dit onderwerp me zo omdat mijn eigen jeugd er behoorlijk anders uitzag.

Ik ben niet opgegroeid in een wereld waarin veiligheid, stabiliteit en zorgeloosheid vanzelfsprekend waren.

Verslaving, onrust, geweld. Dingen die je als kind eigenlijk helemaal niet zou moeten kennen. Laat staan begrijpen.

Ik heb jong geleerd om situaties aan te voelen, om alert te zijn en om rekening te houden met de emoties van volwassenen.

Terwijl een kind zich helemaal niet bezig zou moeten houden met de problemen van grote mensen.

Toen ik zelf moeder werd, kreeg het woord veiligheid ineens een heel andere betekenis.

Want ik weet hoe het voelt als die basis er niet altijd is.

En misschien ben ik daarom soms extra kritisch op mezelf. Omdat ik zo ontzettend graag wil dat mijn zoon een andere jeugd ervaart.

Maar één ding wil ik daarbij niet vergeten.

Mijn zoon is niet verantwoordelijk voor mijn verleden. En ik ben niet verplicht om mijn hele jeugd goed te maken via de zijne.

Ik wil hem vooral de ruimte geven om gewoon kind te zijn. Om fouten te maken, verdrietig te zijn, grenzen te ontdekken en zich veilig genoeg te voelen om helemaal zichzelf te zijn.

Dat vind ik belangrijker dan welk perfect opvoedplaatje dan ook.

Soms ben ik die moeder die ik zelf irritant zou vinden

Ik hou zielsveel van mijn zoon. Die liefde is niet normaal.

Maar laten we stoppen met doen alsof het moederschap alleen maar bestaat uit knuffels, gezellige uitjes en zelfgebakken bananenbrood.

Soms ben ik geduldig, soms ben ik grappig en soms hoor ik mezelf voor de twaalfde keer zeggen: “DOE NOU EVEN JE SCHOENEN AAN!”

Om vervolgens te ontdekken dat ik zelf mijn sleutels kwijt ben.

Lekker consequent, Kim.

En dan ligt hij ’s avonds eindelijk in bed. Kijk ik naar dat koppie en denk ik: had ik vandaag misschien iets meer geduld moeten hebben? Nog even dat spelletje moeten doen?

Dat schuldgevoel kan je soms behoorlijk bij de keel grijpen.

Maar misschien is een goede moeder niet iemand die nooit fouten maakt.

Misschien is het juist iemand die haar fouten durft toe te geven.

Die sorry zegt wanneer ze te fel reageert. Die luistert wanneer haar kind verdrietig is. Die niet altijd het antwoord weet, maar wel probeert er te zijn.

Want ik wil mijn zoon niet leren dat volwassenen altijd gelijk hebben. Ik wil hem leren dat je verantwoordelijkheid neemt voor je gedrag. Ook als je groot bent.

Moeder zijn betekent niet dat je ophoudt vrouw te zijn

En dan is er nog iets wat ik echt niet begrijp.

Waarom verwachten we nog steeds dat een vrouw zichzelf volledig wegcijfert zodra ze moeder wordt?

Alsof haar ambities, dromen, carrière en eigen identiteit ineens minder belangrijk zijn.

Nou, mooi niet.

Ik ben moeder, maar ik ben ook een vrouw met plannen, een eigen mening en dromen die ik nog wil waarmaken.

En ik wil dat mijn zoon dat ziet.

Dat een vrouw liefdevol kan zijn én ambitieus. Dat ze voor anderen kan zorgen zonder zichzelf te verliezen.

Ik wil hem niet alleen leren hoe je van iemand houdt. Ik wil hem ook laten zien hoe belangrijk het is om jezelf te respecteren.

En soms betekent dat gewoon dat mama even twintig minuten helemaal niemand wil horen.

Ook dat is liefde. Voor mezelf dit keer.

Liefde is geen wedstrijd

We zijn veel te vaak bezig met hoe het moederschap eruitziet in plaats van hoe het voelt.

Een perfect georganiseerde verjaardag maakt je geen betere moeder. Een rommelig huis maakt je geen slechtere.

Kinderen hebben geen perfecte moeder nodig.

Ze hebben liefde nodig, veiligheid, aandacht, duidelijkheid en iemand bij wie ze zichzelf mogen zijn.

En ja, soms betekent liefde ook nee zeggen. Grenzen stellen. Zelfs wanneer je kind daar op dat moment totaal niet blij mee is.

Ik hoop niet dat mijn zoon later zegt dat ik alles perfect deed.

Ik hoop vooral dat hij zegt:

“Mijn moeder was er voor me. Ze luisterde naar me. Ze hield van me. En bij haar mocht ik altijd mezelf zijn.”

Ik kan mijn eigen jeugd niet veranderen. Maar ik kan wel bewust omgaan met wat ik hem vandaag meegeef.

En dat is voor mij misschien wel het mooiste, maar ook het spannendste aan moederschap.

En wie zorgt er eigenlijk voor mama?

We praten voortdurend over wat moeders allemaal voor anderen doen.

Maar wanneer vragen we eigenlijk hoe het met die vrouwen zelf gaat?

Niet met de kinderen. Niet met het gezin. Niet met de planning.

Gewoon met háár.

Want ook een moeder verdient aandacht, rust en een beetje liefde voor zichzelf.

Dat hoeft niet ingewikkeld te zijn. Een wandeling, sporten, een avond met vriendinnen of tien minuten waarin niemand iets van je nodig heeft.

Voor mij zijn mijn dagelijkse KIMAIA-rituelen ook van die kleine momenten. Even mijn Beauty Formula maken, mijn huid verzorgen of bewust iets voor mezelf doen.

Niet om een betere moeder te worden. Maar omdat de vrouw achter die moeder óók aandacht verdient.

En wil je jezelf wat vaker zo’n moment gunnen? Ontdek dan onze dagelijkse beauty- en wellnessrituelen in de KIMAIA-shop. Kies wat bij je past en profiteer van gratis verzending.

Dus wanneer ben je een goede moeder?

Misschien moeten we stoppen met onszelf steeds af te vragen of we alles goed doen.

En onszelf wat vaker afvragen of onze kinderen zich geliefd, gehoord en veilig voelen.

Want uiteindelijk is dat wat ik mijn zoon het allerliefste wil meegeven.

Geen perfecte jeugd waarin nooit iets misgaat.

Maar een jeugd waarop hij later kan terugkijken en denken: ik was geliefd, ik mocht kind zijn en thuis was mijn veilige plek.

En als het vandaag even niet lukte zoals je wilde, probeer je het morgen opnieuw.

Dat is geen falen. Dat is moeder zijn.

En aan alle moeders die zichzelf soms afvragen of ze wel genoeg doen: vergeet niet hoeveel liefde er zit in al die kleine dingen die niemand ziet.

Van die extra knuffel voor het slapengaan tot het onthouden van dat ene verhaal dat je kind je onderweg vertelde.

Die dingen tellen ook.

Sterker nog, misschien tellen die wel het meest.

Veel liefs,

Kim 🖤

P.S. Aan iedere mama die dit leest: you rock, you fucking queen! 👑❤️